Zadośćuczynienie za błąd medyczny

Uprawnienie do dochodzenia zadośćuczynienia za szkodę doznaną w skutek błędu medycznego wynika bezpośrednio z art. 445 § 1 kodeksu cywilnego zgodnie, z którym: „Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.” 

Zadośćuczynienie jest świadczeniem, którego głównym celem jest kompensacja szkody o charakterze niemajątkowym doznanej przez pacjenta w skutek błędu medycznego. Stanowi ono uzupełnienie roszczenia o odszkodowanie i rentę, a często przewyższa je swoją wysokością

Aby dochodzić zadośćuczynienia za błąd medyczny należy spełnić łącznie następujące przesłanki:

  • pacjent musi doznać szkody niemajątkowej, czyli krzywdy, bólu lub cierpienia;
  • wskazane powyżej negatywne przeżycia psychiczne muszą być skutkiem błędu medycznego;
  • musi zostać ustalony pomiot odpowiedzialny za błąd medyczny. 

Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego – Izba Cywilna, z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt V CSK 730/14: „Zadośćuczynienie przewidziane w art. 445 § 1 KC pełni funkcję kompensacyjną, przyznana suma pieniężna ma stanowić bowiem przybliżony ekwiwalent poniesionej szkody niemajątkowej. Podstawowym kryterium określającym rozmiar należnego zadośćuczynienia jest rozmiar doznanej krzywdy tj. rodzaj, charakter, długotrwałość cierpień fizycznych, ich intensywność i nieodwracalność ich skutków. Ocenie podlegają również cierpienia psychiczne związane zarówno z ich przebiegiem, jak i w razie ich nieodwracalności ze skutkami, jakie wywołują w sferze życia prywatnego i zawodowego. Zadośćuczynienie za krzywdę wyrządzoną czynem niedozwolonym jest świadczeniem przyznawanym jednorazowo, ma charakter całościowy i powinno stanowić rekompensatę za wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne zarówno te, których poszkodowany już doznał, jak i te które zapewne w związku z doznanym uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia, wystąpią u niego w przyszłości, jako możliwe do przewidzenia następstwa czynu niedozwolonego. W tych drugich sytuacjach analiza skutków musi być szczególnie wnikliwa, skoro poszkodowany będzie mógł w przyszłości się ubiegać o zadośćuczynienie tylko w zakresie takich następstw czynu niedozwolonego, które w dacie orzekania były nieprzewidywalne. Na rozmiar zadośćuczynienia może mieć także wpływ wiek poszkodowanego, utrata szans na normalne życie, rozwój zainteresowań i osiągnięcie zamierzonych celów, poczucie bezradności, utrata zdolności do pracy.” 

Jak zostało wskazane powyżej celem zadośćuczynienia jest wyrównanie uszczerbków o charakterze niematerialnym związanych z doznaną krzywdą, a jego przyznanie i ustalenie wysokości ma charakter uznaniowy. Z tego względu niezwykle istotną kwestią jest wykazanie w trakcie postępowania takich uszczerbków o charakterze niemajątkowym, które pozwolą sądowi na przyznanie zadośćuczynienia w jak najwyższej wysokości. 

Podstawowym przelicznikiem krzywdy doznanej przez pacjenta na wysokość zadośćuczynienia jest wysokość trwałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu odniesionego przez pacjenta w skutek błędu medycznego. 

Analiza orzecznictwa sądów w sprawach dotyczących roszczeń o zadośćuczynienie na podstawie art. 445 § 1 k.c. pozwala obecnie przyjąć, iż wysokość świadczeń dla osób najbliższych wacha się od 3.500,00 do nawet 7.500,00 zł za jeden procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu pacjenta. 

Po stronie branży ubezpieczeniowej natomiast wysokość przyznawanych zadośćuczynień kształtuje się na poziomie od 1.000,00 do 3.000,00 zł czyli, zdecydowanie niższym niż na drodze postępowania sądowego, co patrząc z punktu widzenia poszkodowanych jest sytuacją absolutnie krzywdzącą i niesprawiedliwą. 

Jest oczywiste, że przeliczenie krzywdy wywołanej uszczerbkiem na zdrowiu doznanym przez pacjenta w skutek błędu medycznego jest bardzo skomplikowane. Tak więc każdy przypadek musi być rozważany indywidualnie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy oraz swobodnej oceny sądu. 

Tak więc w rozstrzyganiu sporów dotyczących wysokości tego zadośćuczynienia celowym jest skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego, w celu ustalenia kwoty należnego zadośćuczynienia przez niezależnego sędziego.

Adwokat Michał Miller 

3 Replies to “Zadośćuczynienie za błąd medyczny”

  1. Michał Miller says: Odpowiedz

    Szanowni Państwo,

    zachęcam do komentowania powyższego artykułu lub zadawania dodatkowych pytań, które pojawią się w związku z jego lekturą.

    Na wszystkie pytania postaramy się odpowiedzieć w możliwie jak najkrótszym czasie.

    Szanujemy prywatność naszych Czytelników, więc przy komentarzu nie pojawią się żadne Państwa dane w tym adres email.

  2. Witam,

    Piszę do Państwa z zapytaniem dotyczącym zdarzenia z ubiegłego roku.
    Podczas biopsji w szpitalu X doszło u mnie do uszkodzenia nerwu dodatkowego. Po około miesiąc po zdarzeniu zostałem skierowany do szpitala Y gdzie lekarze z oddziału neurologicznego postawiali wg. mnie błędną diagnozę. Pytania:
    Czy zasadne jest abym zgłaszał na początku sprawę do Komisji ds. Zdarzeń Medycznych, czy od razu próbował rozpatrywać zdarzenia w sądzie ?
    Czy można takie dwa zdarzenia, uszkodzenie nerwu dodatkowego w szpitalu X oraz błędna diagnoza w szpitalu Y umieścić w jednym wniosku do Komisji ds. Zdarzeń Medycznych ?
    Pozdrawiam
    W

    1. Ewelina Świstek says: Odpowiedz

      Szanowny Panie,

      w mojej ocenie zawsze warto jest zgłosić sprawę do komisji, jak również do zakładu ubezpieczeń w którym szpitale mają polisę OC.
      Daje to dodatkową szansę na ustalenie odpowiedzialności szpitala szybciej i dużo niższym kosztem niż w ramach postępowania sądowego.
      Zarówno wnioski do komisji jak i zgłoszenia z polisy OC należy złożyć odrębnie wobec każdego szpitala.

Dodaj komentarz